Acıyı da görüyoruz, korkuyu da görüyoruz.
Her gün belki de her saat başı medyanın başına oturduğumuzda insanın insan öldürdüğünü görmekteyiz. Kurbanın korku çığlıklarını da duymakta ve görmekteyiz. Haberleri seyrederken diyoruz ki, “baksana şu kadar kişi daha öldü” ve geçiyoruz. Üstüne üstelik ne yapıyoruz; kimimiz yemek yemeye devam ediyor, bazılarımız kahvede, eğlence mekânların da eğlenmeye devam ediyor.
Bir şey değişiyor mu hayatımızda? Hayır değişmiyor. Çığlık, ürperiş, fısıltı ve nereden geldiğini bilmediğimiz bu içgüdüsel dürtüler, duygular adını ne koymak isterseniz isteyin ve koyun ama sonuçta insanlığımızdan çıktığımız gösteren duygular olduğunu kabullenmemiz gerekir. Hani Yüce Allah’ın bildirdiği, “Bir insanı öldüren insanlığı öldürür” buyruğu nerde? Bizler sokaklarda her gün birbirimizi öldürmek için yarışıyoruz.
Adamları vasıtasıyla adam olanlar daha sonra attıkları her adımları ile adamlarından rahatsızlık duymaya başladılar. Hayatımızda böyle menfaatperestlerin olduğu sürece, bu nankörlerin, şahsiyetsiz kişilerin, hak etmeyenlerin hak etmedikleri yerlerde oldukları sürece, ya da serüvenin sürdüğü sürece bizlerin de hayatımızda, sokağımızda, bağımızda, şehrimizde acıları, korkuları görmeye devam edeceğizdir.
Ne acıdır ki acı verende acı çeken de bizler oluyoruz.