Şehirler büyüyor…
Binalar yükseliyor, yollar uzuyor, ışıklar çoğalıyor.
Ama insan?
İnsan daralıyor.
Eskiden mahalle vardı, şimdi site var.
Eskiden komşu vardı, şimdi kapı numarası.
Aynı apartmanda yıllarca yaşayan insanlar birbirinin adını bilmiyor.
Kalabalık arttı ama yalnızlık büyüdü.
Bir şehrin büyümesi kalkınma sanıldı.
Oysa büyüyen betondu, küçülen ise hayatın kendisi.
Metrekareler genişledi, ama nefes alanımız daraldı.
Trafikte saatler, evde yorgunluk, sokakta güvensizlik…
İnsan artık şehirde yaşamıyor, şehirle mücadele ediyor.
En acısı da şu:
Kimse bunun farkında değilmiş gibi yaşıyoruz.
Daha büyük AVM’ler, daha yüksek rezidanslar, daha kalabalık caddeler…
Ama daha az selam, daha az güven, daha az huzur.
Şehir büyürken insan küçülüyorsa,
orada bir gelişme değil, bir kayıp vardır.
Ve biz o kaybın tam ortasında,
her gün biraz daha eksiliyoruz.