Bugün Türk futbolunda herkes birbirine “kardeş” diyor.
Bir maçta omuz omuza fotoğraf veriliyor, ertesi hafta ilk çıkar çatışmasında herkes kendi yoluna bakıyor.
Çünkü o ilişkilerin çoğu samimiyetten değil, konjonktürden doğuyor.
Menfaat bitince, kardeşlik de bitiyor.
Ama bir bağ var ki ne zamana yenildi ne şartlara:
Göztepe ile Trabzonspor arasındaki bağ.
Bu ilişkiyi anlamak için romantik cümlelere değil, tarihe bakacaksın.
1976…
Trabzonspor şampiyon oluyor.
Basit bir şampiyonluk mu? Hayır.
Bu, İstanbul’un yıllardır kurduğu futbol düzenine atılmış açık bir meydan okumadır.
Yani mesele bir kupadan ibaret değil;
bir merkezin karşısına ilk kez taşranın, yani Anadolu’nun dikilmesidir.
Ve o gün bu başkaldırıya en güçlü destek nereden geliyor biliyor musun?
İzmir’den.
Çünkü İzmir refleks şehirdir.
Kurtuluş Savaşı’nda ilk kurşunun atıldığı, işgalin ilk reddedildiği yerdir.
Haksızlığa karşı ses çıkarmak bu şehrin karakteridir.
İşte bu yüzden
Göztepe’nin durduğu yer ile
Trabzonspor’un verdiği mücadele aynı zeminde buluşur.
Bu bir “iyi geçinelim” hikâyesi değildir.
Bu, aynı şeye karşı duranların doğal ittifakıdır.
Bugün “kardeş kulüp” diye pazarlanan ilişkilerin çoğu,
ilk hakem hatasında, ilk transfer krizinde, ilk çıkar çatışmasında dağılırken;
bu bağ neden hâlâ dimdik ayakta?
Çünkü bu ilişki:
Tribün modasıyla kurulmadı.
Sosyal medya etkileşimiyle büyümedi.
Yönetimlerin gelip geçici kararlarına teslim olmadı.
Bu ilişki bir reaksiyonun ürünüdür.
Adaletsizliğe karşı ortak bir duruşun sonucudur.
Ve en önemlisi:
Bu bağ taraftarın değil, hafızanın ürünüdür.
Bugün hâlâ
Göztepe tribünlerinde
Trabzonspor’a saygı varsa,
Trabzon’da Göztepe adı geçtiğinde ton değişiyorsa,
bunun sebebi “sempati” değil, tarihe duyulan sadakattir.
Gerçek kardeşlik çıkarla kurulmaz.
Zor zamanlarda kimin yanında durduğunla kurulur.
Ve bu hikâyede iki kulüp de aynı şeyi yaptı:
Kolaya kaçmadı.
Güce yanaşmadı.
Doğru bildiğinin yanında durdu.
O yüzden bu bağın adı dostluk falan değil.
Bu, Türk futbolunda nadir görülen bir şeydir:
Karakter ortaklığıdır.