Ağlama sakın. Yüzün asık tüm gerçeklere. Gülmek de yakışmıyor ki benliğe. Ne saçma bir insan oldum diyorum bazı zamanlar. Ne saçma ve belki de gereksiz. Her insanın bir yaşama nedeni varmış. ‘Mış’ ama gerçekliği ya da kanıtı hak getire. Dudakları mosmor. Konuşmaya korkar bir bedenim var. Yüzüm, gözüm sararmış, yaşama belirtim bir kalbim sanırım.
Kıyma bana, bize diye çığlık atası var sesimin. Beynim ve kalbim ilk kez suskun sesimin karşısında. Hani küçük bir çocuk iken yaramazlık yapar da babamızın önünde iki büklüm olurduk ya ha işte ikisi de öyle. Ses galip oldu bu savaşta.
Susma konuş hadi. Bir daha bulunmaz bu fırsat. At çığlık, at da kim duyuyor seni? Karanlık bir odaya kapanmışsın. Kafanı kaldırmaya cesaret bulamıyor musun?
Nefes al, göğsün inip kalksın. Gülümse otuz ikiden azsa bile dişin, hani öyle derler ya ondan dedim gülümse işte. Sana karşı olanlara. Sana söylenenlere gülümse. Tut bir yerden kalk ayağa. Kötürümlerden beter mi sandın kendini?
Hadi kalk ve ışığı selamla. Kalk ve çık dışarı. Şafak söküyor gördün mü? Doğanın sesi de olmuş senin sesin gibi, sesim gibi.
Ben, Benden değerli var mı? Ben değerli miyim?
Bu hikayede sesim de sessizliğimde galip.