Siz hiç işsiz kaldınız mı?
Cebinizde paranız olmadan gezdiniz mi?
Parasızlıktan eve ekmek alamadığınız oldu mu hiç ?
Ya da soğuk kış aylarında yakacak alma sıkıntısı çektiniz mi?
Sizleri bilmem ama ben işsiz kaldım. Tadını bilirim.
Buruk bir tattır. İnsanın içinden dışa doğru bir baskı yaratır.
Kafanın içerisinde neden ben diye bir soru.
Gerçekten zordur. Bilmeyenler için tekrarlıyım dedim.
31 Aralık 2012 yılı gecesi saat 22 suları;
Yeni yıla girecek olan insanların bir araya gelerek eğlendiğini düşünün.
Yemekler yenmiş, çerezler konulmuş içecekler ellerde.
Birde TV de sevilen sanatçılar keyif güzel. Bazıları tombala oynuyor,
Bazıları çalan müzikle çiftetelli.
Ve birden bir polifonik bir ses “1 mesajınız var”
İşte KTÜ’de çalışan 105 işçi o gece hemen hemen öyleydi.
Farabi Hastanesi’nde hizmet veren 105 kişi,
Aslında 105x4 kişi bir yılbaşı gecesi yeni yıl mesajı sandı
“işinize yarın itibarıyla son verilmiştir” mesajını.
Benimki de zordu, ama onlarınki daha da zordu.
O anı düşünüyorum da, o masa başında mesaja bakışları canlandırıyorum gözümde.
Ürktüm.
Aslında merak ettiğim o mesajı çektiren şahıs.
Yılbaşı 105 işçisine çıkış verirken acaba kadehini tokuşturmaya devam etmişmidir.
Üstüne gece gittiği mekanda masa üstünde dansta etmiştir, kim bilir!
Acaba hiç yaşadı mı o çaresizliği.
Boğazına bir yumruk oturmuşmudur,
Öyle bir mesaj okurken.
Ama atılsa da yılmadı 105 işçi.
Hala direniyor.
Koridorlarında hizmet verdikleri hastane önünde eylem yaptı
Eski mesai arkadaşları kovaladı.
Çadır kurdu, eylem başlattı.
Eski mesai arkadaşları çadırı söküp attı.
Bu sefer daha sağlamını yaptı 105 yürek.
Mahkemeye gitti dava açtı. Metin yazıp açıklama yaptı.
Son umutları “Gül”, Sayın Cumhurbaşkanı Abdullah Gül.
En çok ona inanmışlar. Kısmet bakalım..
Halen direnmeye devam ediyorlar. Ama tek tek eksilerek.
Amaçta buydu zaten. İlk başta ses çıkar ama tek tek giderler.
Gidiyorlar. Ama biz buradayız.
Bir yere de gitmiyoruz. Sesleri çıktığı gibi bağırmaya devam etsinler.
Bizde bu çığlığı dillendirmeye devam edelim.
