Milli Mücadele kahramanlarından Konyalı emekli Vali Cemal Bardakçı’nın oğlu, Türk medyasının en önemli kalemlerinden biri olarak yıllarca ülkesine hizmet vermiş, ölüm döşeğinde bile “Son Türk devletine sahip çıkalım” diyen merhum İlhan Bardakçı’nın anılarını okuyorum.
Kudüs'te yaşadığı bir        hatıra hakikaten ilginç ve bir o kadar da  hüzünlü.. İnsanın gözlerinin dolmaması         mümkün değil!..
Bu hatırayı  bugün bu satırlarda sizlerle paylaşmak istedim.

***
Mevki: Kudüs.
Mekân: Mescid ül Aksa
Tarih: 21 Mayıs 1972 Cuma.
Ben ve gazeteci arkadaşım rahmetli Said Terzioğlu, İsrail Dışişleri rehberlerinin yardımıyla bu mübarek makamı dolaşıyoruz. Kudüs Kapalı Çarşısı'nda rüzgâr gibi dolanan entarili kahvecilerin ellerindeki askılara çarpmadan biraz yürüdünüz mü, önünüze çıkan kapı sizi, Mescid ül Aksa'nın önüne kavuşturur.
Miraç mucizesinin soluklanıldığı ilk Kıble'mize yani... Hemen oracıkta, ilk avlu vardır ki, hâlâ bizim lâkabımızla anılır. "12 Bin Şamdanlı Avlu" derler oraya.
Yavuz Sultan Selim 30 Aralık 1517 Salı günü Kudüs'ü henüz devlete katmıştır da ortalık artık kararmıştır. Yatsı namazını o avluda kılar. Kendisi ve bütün ordu beraber. Şamdanları yakarlar. Tam 12 bin şamdan... O isim oradan kalmadır. Sekiz on basamaklı geniş merdiveni adımladınız mı, o mukaddes Mescid'in bağdaş kurduğu ikinci avluya ulaşırsınız.
Onu o merdivenin başında gördüm. İki metreye yakın       bir boy...
İskeletleşmiş vücudu üzerinde bir garip giysi... Palto?.. Hayır, kaput, pardösü veya kaftan?.. Değil. Öyle bir şey işte. Başındaki kalpak mı, takke mi, fes mi?
Hiçbirisi değil. Oraya dimdik, dikilmiş. Yüzüne baktım da ürktüm. Hasadı yeni kaldırılmış kıraç toprak gibi. Yüz binlerce çizgi, kırışık ve kavruk bir deri kalıntısı...
Yanımda İsrail Dışişleri Bakanlığı Daire Başkanı Yusuf var.
Bizim eski vatandaşımız. İstanbullu.
"Kim bu adam?" dedim.
Lâkaydi ile omuz silkti. "Bilmem." diye cevap verdi. "Bir meczup işte. Ben bildim bileli, yıllardır burada dururmuş. Çakılı gibi, hâlâ duruyor ya... Kimseye bir şey sormaz, kimseye bakmaz, kimseyi görmez."
Kan mı çekti nedir? Nasıl, neden, niçin hâlâ bilmiyorum. Yanına vardım.
"Selâmünaleyküm baba." dedim.
Torbalanmış göz kapaklarının ardında sütrelenmiş gibi jiletle çizilmişçesine donuk gözlerini araladı. Yüzü gerildi. Bana, bizim o canım Anadolu Türkçemizle cevap verdi:
- Aleykümüsselâm oğul.
Donakaldım. Ellerine sarıldım, öptüm öptüm...
- Kimsin sen, baba? dedim.
Anlattı ki, ben de size anlatacağım. Ama evvelâ biliniz. O canım devlet (Osmanlı) çökerken, biz Kudüs'ü 401 yıl 3 ay 6 günlük bir hakimiyetten sonra bırakırız.
9 Aralık 1917. Pazar günüdür. Tutmaya imkân yok. Ordu bozulmuş, çekiliyor. Devlet, zevalin kapısında. İngiliz girinceye kadar geçen zaman içinde yağmalanmasın diye oraya bir artçı bölük bırakırız. Âdet odur ki kenti zapteden galip, asayiş görevi yapan yenik ordu askerlerine esir muamelesi yapmaz.
Anlattı, dedim ya. Gerisini tamamlayayım.
- Ben, dedi, Kudüs'ü kaybettiğimiz gün buraya bırakılan artçı bölüğünden...
Sustu. Sonra, elindeki silahın namlusuna sürdüğü fişekleri ateşler gibi zımbaladı:
- Ben, o gün buraya bırakılmış 20. Kolordu, 36. Tabur, 8. Bölük, 11. Ağır Makineli Tüfek Takım Komutanı Onbaşı Hasan'ım.
Yarabbi! Baktım, bir minare şerefesi gibi gergin omuzları üzerindeki başı, öpülesi sancak gibiydi... Ellerine bir kere daha uzandım. Gürler gibi mırıldandı:
- Sana, bir emanetim         var oğul. Nice yıldır saklarım. Emaneti yerine teslim         edem mi?
- Elbette, dedim, buyur hele...
Konuştu:
- Memlekete avdetinde (dönüşünde) yolun Tokat Sancağı'na düşerse... Git, burayı bana emanet eden kumandanım Kolağası (Önyüzbaşı) Musa Efendi'yi bul.
Ellerinden benim için bus et (öp). Ona de ki...
- Ona de ki, gönül komasın. Ona de ki, "11. Makineli Takım Komutanı Iğdırlı Onbaşı Hasan, o günden bu yana, bıraktığın yerde nöbetinin başındadır. ‘Tekmilim tamamdır kumandanım’ dedi" dersin.
Sonra yine dineldi. Taş  kesildi. Bir kez daha baktım. Kapalı gözleri ardından, dört bin yıllık Peygamber Ocağı ordumuzun serhat nöbetçisi gibiydi. Ufukları gözlüyordu. Nöbetinin başındaydı. Tam 55 yıl kendisini unutuşumuzdaki nadanlığımıza rağmen devletine küsmemişti.
Hasan Onbaşı bizdendi.   O halde unutulmak kaderiydi.
Öyle de oldu zaten.
O ki göklere başvermiş bir ulu selvi idi.
Ve bizler ki, başımızı kaldırmış olsak bile, uzandığı feza ufkuna yetişemeyecek cılız      otlara dönüşmüştük.
Biz, sadece unuturduk. Unuttuğumuz diğerleri gibi o nöbet noktasındaki elmas manayı da unutmuştuk.

***
Sevgili okurlar, öylesine büyük, öylesine şanlı, öylesine gurur duyacağımız bir tarihimiz ve atalarımız var ki   adımlarımızı atarken onları hatırlamamak mümkün mü?

NOT: Dünkü yazımda 18 Mart Çanakkale Zaferi tarihi sehven 28 Mart olarak çıkmıştır. Okuyucularımdan özür dilerim.

YILDIRIMHAN...


im ne derse desin...
Kim  ne söylerse söylesin...
Trabzon bürokrasisinde  bir Mazhar Yıldırımhan gerçeği yaşanıyor...
Hiç tartışmasız bürokrasinin en başarılı isimlerin başında  o geliyor...
Vakıflar Bölge Müdürü olduktan sonra Vakıflara inanılmaz bir dinamizm getirdi...
El atmadık yer bırakmadı!..
Görevini en iyi şekilde yapıyor!..
Koltukta oturup yatmak yok!..
Nerede vakıf adına bir  kırıntı dahi olsa orda o var!..
Vakıf ve tarihi eser olması da önemli değil!..
Bu şehrin dokusuyla alakalı her şeyde var!..
Kale Parkı Milli Emlak’tan  alarak Vakıflara kazandırdı..
Tarihi Hasan Paşa Kışlası ve camisini 15 dönüm arazisi ile Vakıflara kazandırdı..
Tarihi 8 Direkli Hamam’ı Belediye’den alıp Vakıflara kazandırdı..
Keza Bedesten Çarşısı’nı..
Ayasofya Müzesi’nin  Kültür Bakanlığından alınıp Vakıflar Genel Müdürlüğü’ne kazandırılmasında büyük rol oynadı!.
Trabzon’da daha bir çok  vakıf eserlerine bizzat el atarak onarımını sağladı ve sağlamaya devam ediyor..
Az işler mi bunlar!..
Açıkçası el atmadık vakıf eseri, tarihi eser bırakmadı!
‘Varsa arayın koşup geleyim’ der gibi teyakkuzda adeta!
Üstlendiği görevi layiki  ile yapmaya çalışıyor..
Açıkçası hakkını veriyor!
Bunları yaparken de mütevazi kimliğini koruyor..
‘Ben görevimi yapıyorum. Vakıf eserlerinin korunup kollanması anayasal sorumluluğumuzdur.     Zamanla bu eserlerimiz bazı kurum ve kuruluşlarımızın şu veya bu sebeplerle eline geçmiştir. Bunları sırayla geri alıp onarıp vakfedenin amacına uygun olarak halkın kullanımına açacağız’ diyor.
Bu kadar net!..
Yıldırımhan’a şimdi yeni bir görev daha düşüyor!..
Bugün gazetemizin manşetinde de yer alan tarihi hamamı da Vakıflar bünyesine alarak, oradaki rezalete son vermesi...
Dünya’nın bir han, bizlerin ise bir yolcu olduğunu çok iyi bilerek  ardında  güzel bir iz bırakmaktan  güzel bir şey olabilir mi?
Söyleyeceğimiz tek söz ‘Helal      olsun...’
Soyadı  gibi ‘YILDIRIMHAN.’