İlber Hoca için bir yazı daha yazayım ki hak etti.
Türk Halkı, İlber Hocasını son yolculuğunda da yalnız bırakmadı.
Konferansları da hınca hınç doluydu.
Türk Devleti de üzerine düşeni yaptı ve hocasını çok sevdiği cihan padişahının haziresine defnetti.
İlber hoca için çok şeyler daha yazılacak, çizilecek.
Bana düşmez hoca hakkında analizler yapmak.
Ben olayın üniversite-halk entegrasyonu açısından önemine vurgu yapmak istiyorum.
Son yılların moda deyimi, dördüncü kuşak üniversitenin en iyi örneklerinden birini yaşattı hoca hepimize.
Demir parmaklıkların ardındaki kampüsü, özgürleştirerek vatandaşın hizmetine sundu.
Olmayan üniversite-sanayi işbirliğini, üniversite-vatandaş işbirliği ile olur hale getirdi.
İlber hoca, halkının aydınlanması için akademik ortamlardan dışarı çıkmayan detaylı bilgiyi, sadeleştirerek güncel literatüre dönüştürdü.
Yetmedi, gerek televizyondan gerekse sosyal medyadan da halkın hoşuna gidecek hale getirdiği bilgiyi, yaygın hale getirdi.
Bebekteki yalıda oturandan, en ücra köydeki cahil insanına kadar, ilgi ve zevkle dinlenecek hale getirdi, tarihsel süreçleri.
“Halk anlamaz ya da ne gerek var halkın anlamasına” denen literatürü, akademik kongreler, bilimsel dergiler ve diğer entellektüel ortamlardan dışarı çıkararak, halkın anlamasını sağladı.
Çok da iyi yaptı.
