50 yıl önce Trabzon’da Yalı, Kurtuluş ve Hızırbey mahallelerinde hemen hemen her evde dokuma tezgahları vardı.
Dokumacılar bir araya gelip bir de Kemeraltı’nda dokumacılar kooperatif kurmuşlar başına da polis emeklisi Kazım efendiyi getirmişler.
O zamanlar Boztepe’deki Amerikan askerleri, Erdoğdu Sarıkışla’daki askerler bugünkü Ortahisar Belediyesi’nin bulunduğu yerdeki Polis Mektebi bu kooperatifte dokunan atlet, fanila ve içlikleri alıyorlardı.
Bu şehirde kadınlar üretiyorlar, erkekler satıyorlardı.
Nüfusun yüzde 80’i köylerde yaşıyor, üretime katkıda bulunuyordu.
715 bin nüfusun 600 bini köylerde yaşıyor 115 bini şehirde yaşıyordu.
Bugün ise 800 bini aşkın nüfusun 500 binden fazlası il-ilçe merkezlerinde yaşıyor.
40 yıl önce bir grup işadamı bir araya gelip Kuzey Mobilya ve Kuzey Sünger’i kurdular.
Ardından Kalkınma Bankası ile ortak Trabzon Giyim Sanayi’yi kurdular,
İnegöl’de mobilyanın m’si yok iken Trabzon’da Mobilya Sanayi, ardından Kalkma Bankası ile ortak Trabzon Giyim Sanayi kuruluyor.
Yüzlerce işçi çalıştırıyorlar sonra da sırayla batırıyorlar.
Son 20 yıla geldiğimizde Çimento fabrikası, Trabzon limanı, Türk Telekom, TEDAŞ satıldı, yüzlerce işçi kapının önüne kondu.
Fiskobirlik, Köy hizmetleri müdürlükleri, İl Özel İdaresi, Zirai donatım kurumu bölge müdürlüğü kapatıldı.
Yüzlerce işçi kapının önüne kondu, bunlar bu şehirde yaşıyorlardı.
Buradaki bakkaldan, marketten, mağazalardan alışveriş yapıyorlardı.
Bu şehirde işsizlikten genç yaşlı herkes göçe zorlandı.
3 Kasım 2002’de 8 milletvekili çıkartan Trabzon şimdi 6 milletvekili çıkarıyor.
1975 genel nüfus sayımında Trabzon genel nüfusu 715 bin, aynı sayımda İstanbul’un nüfusu 1 milyon 715 bin.
Bugün Trabzon nüfusu 825 bin İstanbul’un bugün resmi kayıtlı nüfusu 15 milyon 750 bin.
Anlayana sivrisinek saz, anlamayana davul zurna bile az!
