Rakamlar mı Gerçek, Vatandaş mı?
Açıklanan her veriyle biraz daha uzaklaşıyoruz gerçeklerden. Masanın üzerindeki rakamlar “her şey kontrol altında” diyor; pazar filesi ise “hiçbir şey eskisi gibi değil” diye bağırıyor. Şimdi soralım: Gerçek hangisi? Kâğıt üzerindeki hesap mı, yoksa vatandaşın cebindeki eksilen mi?
Enflasyon açıklanıyor. Yüzdeler konuşuyor. Grafikler çiziliyor. Ama o grafiklerin içinde ne kira var, ne mutfak masrafı, ne de ay sonunu getiremeyen bir ailenin sessiz çığlığı… Rakamlar steril; hayat ise acımasız. Rakamlar yuvarlanıyor, hayat yuvarlanmıyor.
Bugün bir vatandaşın en net verisi cebidir. Markete girince ne aldığı değil, neyi alamadığıdır asıl ölçü. Sepet küçülüyor, liste kısalıyor, ihtiyaçlar “lüks” kategorisine taşınıyor. Ama hâlâ “denge”, hâlâ “iyileşme” anlatılıyor. Peki kimin dengesi bu? Kimin iyileşmesi?
Sorun sadece ekonomide değil, güven meselesinde. Çünkü vatandaş artık açıklanan veriye değil, kendi yaşadığına inanıyor. İşte en tehlikeli kırılma da burada başlıyor. Devletin açıkladığıyla halkın hissettiği arasındaki makas açıldıkça, inanç da aşınıyor.
Rakamlar elbette önemlidir. Ama rakamların görevi gerçeği anlatmaktır, gerçeğin yerine geçmek değil. Eğer bir veri, toplumun yaşadığıyla örtüşmüyorsa, orada sorun veride değil, yaklaşımın kendisindedir.
Bugün asıl ihtiyaç olan yeni bir hesap değil, dürüst bir yüzleşmedir. Çünkü gerçek, eninde sonunda kendini dayatır. Ve o gün geldiğinde ne grafikler konuşur ne tablolar… Sadece vatandaşın sesi duyulur.
Şimdi karar zamanı: Rakamları mı düzelteceğiz, yoksa gerçeği mi göreceğiz?
