Bugünlerde Ankara’dayım. Torun sevgisi ve özlemi baskın olunca sık sık uğradığım bir kent Ankara, özellikle kış aylarında. Çoğu zaman Trabzonlular Vakfı Lokali dışında fırsat buldukça kültür-sanat etkinliklerine, kimi söyleşilere katılmak benim için bir ayrıcalık. Gözüme ilişen bir dizi etkinliğin yanında özel olarak davet edildiğim bir etkinliğin, bir aradalığın keyfini paylaşmak istedim bugün. Öteden beri yerel yönetimlerin/yöneticilerin bu tür etkinliklerdeki rolünü, etkisini önemsemişimdir. Dahası destek vermekten öteye görev alanlarına girdiği savımı sık sık anımsatmışım da haddimi aşmadan.
14-15 Kasım günleri Cumhuriyet Gazetesi ve Çankaya Belediyesi öncülüğünde bu yıl 2. Düzenlenen “Cumhuriyet Şiir Günleri” etkinliğine izleyici olarak katıldım. Hemen belirtmeliyim bu etkinliğin “Onur Ödülü” sanat yaşamında 60 yılı geride bırakan Trabzonlu öğretmen-şair-yazar- Ahmet Özer’e verildi. Geçen yıl yapılan birincisi de önceki aylarda yitirdiğimiz şair-yazar Ahmet Telli ’ye verilmişti Onur Ödülü, ışıklarda uyusun.
-Öncelikle açış ve sunuşu yapan hanım kızımızın Türkçeyi güzel konuşması, yapaylıktan uzak hoş tavrı takdire değer, dilerim örnek olur birilerine. Bir teşekkür de Cumhuriyet Gazetesi ve Çankaya Belediyesine, bu örnek çabaya ve sanata/şiire verdikleri katkı için.-
Daha sonra buluşmanın ev sahipliği adına sevgili Işık Kansu’nun konuşması da özlü olduğu kadar düşündürücüydü. Gazetesinin haberciliğin ötesinde kültür-sanata ve kitap yayıncılığına ilişkin gelenekselleşen tavrı ve aydınlanmacı tutumu elbette övgüye değerdi. Fakat bununla aşırı övünmeyip, bunu bir Cumhuriyet kurumu ve yurttaşı görevi sayması ayrı bir övgü nedeniydi bana göre. Umarım “Boyalı Basın” diye adlandırılan, popüler kültüre hizmet edenlere ve sosyal medyada boy atanlara örnek olur.
Onur ödülünü alırken Ahmet Özer’in yaptığı konuşma bir öğretmen, bir eğitimci konuşmasının yanında ve çok üstünde bir kültür-sanat-yazın dersi niteliğindeydi. Kimi duygusal göndermelerle birlikte kültür-sanat dünyamızda yaşanan olumsuzluklara sert olmayan ama ilkeli tavrı, kendine has üslubu/biçemi, oldukça naif yaklaşımı dikkat çekiciydi. Gemlenmiş bir öfkenin düzeyli dışavurumu sanki.
Günümüzde yaygın bir anlayışla yapıcı olmaktan uzak kırıcı ve yıpratıcı bir üslubun/biçemin öne çıktığı ve tartışma yerine polemik ve kısır çekişmelerin yeğlendiği; nitelikten ziyade “ben haklıyım”, ben doğruyum”, “sen yanlışsın” kavgasının verildiği bir ortamda “naif” bir yaklaşımı, çıkarcı olmayan düzeyli bir konuşmayı özler olmuştuk.
Yine de yerel olarak beslendiği, ilk şiirlerini yayımladığı gazeteleri ve özellikle KIYI Dergisini biraz da bu yönüyle özlenip aranan Trabzon’u ve sanat-düşün insanlarını öne çıkarmasını beklemiştim doğrusu, hak ettikleri ölçüde; bölgeciliğe ve şovenizme karşı olduğunu bildiğim için.
(……..)
Daha sonra şair Metin Turan’ın kolaylaştırıcılığıyla değerli şair ve yazarlar Çiğdem Sezer, İlkiz Kucur, Burak Tokcan ve Mehmet İş, Ahmet Özer’in şiir ve sanat serüvenine, yaşamına, ilişkin oldukça doyurucu düzeyli sunumlarını gerçekleştirdiler. Özellikle kültür-sanat-yazın dünyasının darboğaza sürüklendiği günlerden geçerken sevgili Çiğdem Sezer’in konuşması ve değerlendirmesi benim için vurgulanıp öne çıkarılması gereken bir sorumluluktur diye değerlendiriyorum. Oldukça nitelikli, öze dokunan, yakınma ile yetinmeyen, davranış ve duruşa/eyleme yönelten, vefayı-sevgiyi-değerbilirliği vurgulayan bir konuşma; salonu aşan bir seslenişten öteye bir haykırış aslında! Umarım şair-yazar-yazın dünyası ile kültür-sanat dünyasının beyin ve yürek emekçisi dostları seslerini ve duruşlarını bu anlamda daha da yükselten tavırlarıyla bu zor günleri aşmamıza yardımcı olurlar.
Şiirin kimi zaman durgun, kimi zaman Karadeniz’in dalgaları gibi kayaları döven hırçınlığını gördük okuyucuların sesinde ve gözünde. Bir yanda durgun sularında yüzerken öte yanda sörf yaptık aynı anda. Enginliklere daldık birlikte, güzellik üretimine motive olarak. Sonsuzluğa göçmüş değerlerimizle buluştuk, şiirleriyle. Duygu ve düşünce çakışımı somut ölçülmez ama sanki büyük bir yürek paylaşımını gördüm gün boyu. En önemlisi yaşama daha iyimser bakmayı öğretiyor sanat, özellikle şiir; birçok karşı tezin aksine. Tabi arabesk, günübirlik ve popülist “kültür-sanat” furyasının etkisinde olmayıp o girdaba düşmeyenler için bu son sözlerim!
Etkinlik süresince bir kısım eski dostu görmek güzel bir heyecandı benim için. Fuaye, yeni tanışmalara, kaynaşmalara, ayaküstü sohbetlere yol açarken bir başka güzelleşiyordu adeta. Yılların özlemini bir ölçüde dindiren kimi “neydi o günler” muhabbetini çağrıştıran ve fazla söze gerek duyulmayan bakışlar… İyi ki de varız/varsınız diyesi geliyor insanın, çoraklaşan/çoraklaştırılan ülkemin güzel insanları... Daha öncekiler gibi bin bir badireden geçmiş, süzülerek günümüze ulaşan ustaların çırakları olmayı bilenleri gördüm, alçakgönüllü, kibirden uzak doğallıklarıyla…
Çoğunlukla yaşlı kuşağın oluşturduğu bir kalabalık dikkat çekerken kimi gençlerin ışıltılı, umut veren gözleri, gözlerimden kaçmadı; her şeye karşın iyimserliğim bir kat daha arttı diyebilirim, etkinlik sonrası.
-Yarınlar Güzel Olacak-