Trabzon, Ankara'da siyasi ve bürokratik açıdan güçlü bir şehir. Devletin önemli kademelerinde görev yapan yetişmiş insanları, siyasette etkili temsilcileri var. Ancak asıl mesele, bu gücün Trabzon'un ekonomik geleceğine, üretimine, istihdamına ve kalkınmasına ne ölçüde yansıdığı.
Çünkü Ankara'da güçlü olmak başka, o gücü şehrin geleceğine dönüştürebilmek başka.
Trabzon'un kalkınmasında önemli sorumluluklar taşıyan üç kurum öne çıkıyor. DOKAP, Tarım ve Orman İl Müdürlüğü ve İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü.
Bir anlamda şehrin ekonomik geleceğinin üçlü sacayağı.
DOKAP'ın bölgesel kalkınmadaki rolünü, projelerinin üretime ve istihdama katkısını daha önce bu sütunlarda sorguladık. Tarım ve Orman İl Müdürlüğünün üreticiye, hayvancılığa ve kırsal ekonomiye yönelik çalışmalarını da değerlendirdik.
Bugün aynı konuları tekrarlamayacağız.
Ancak bir gerçeği hatırlatmadan geçemeyiz.
Kurumların başarısı hazırladıkları raporlarla, düzenledikleri toplantılarla veya açıkladıkları projelerin sayısıyla değil, vatandaşın hayatında oluşturdukları somut karşılıkla ölçülür.
Gelelim üçlü sacayağının bugün çok daha fazla önem kazanan halkasına.
Turizme.
ALTIN YUMURTLAYAN TAVUĞU BİR KEZ KESTİK
Trabzon, geçmişte önemli ekonomik fırsatlar yakaladı.
1988 yılında Sarp Sınır Kapısı'nın açılması, ardından 1991 yılında Sovyetler Birliği'nin dağılmasıyla Rusya ve çevre ülkelerden gelen ziyaretçiler şehir ekonomisine büyük hareketlilik kazandırdı.
Çarşı canlandı, ticaret büyüdü, oteller doldu. Bavul ticaretiyle başlayan hareketlilik, Trabzon'un ekonomik hayatında yeni bir dönemin kapısını araladı.
Ancak değişen ekonomik ve siyasi koşullara karşı yeterince hazırlıklı olamadık. Yeni pazarlar geliştirmekte, mevcut hareketliliği kalıcı yatırımlara dönüştürmekte zorlandık.
Sonuçta şehir ekonomisine yıllarca canlılık kazandıran bir dönem geride kaldı.
Altın yumurtlayan tavuğu kestik.
Peki, o gün ortaya çıkan turizm ve ticaret hareketliliği güçlü bir anlayışla yönetilebilse, doğru yatırımlarla desteklenip sürdürülebilir bir yapıya kavuşturulabilseydi bugün bambaşka bir Trabzon'u konuşuyor olmaz mıydık?
Ardından Körfez turizmi geldi.
Trabzon'un doğası, yaylaları ve iklimi yeni bir turist kitlesinin ilgisini çekti. Şehir yeniden önemli bir ekonomik fırsat yakaladı.
Fakat bugün yüksek fiyatlardan hizmet kalitesine, plansız yapılaşmadan turizm anlayışına kadar pek çok konuda uyarılar yapılıyor.
Körfez ülkelerinden gelen ziyaretçilerin alternatif destinasyonlara yönelme ihtimali, üzerinde ciddiyetle durulması gereken bir risk.
Dün Rusya ve çevre ülkelerden gelen ziyaretçilerin oluşturduğu ekonomik hareketliliği koruyamayan Trabzon, bugün Körfez turizminde de aynı hataları tekrarlarsa ne olacak?
Tarımda, hayvancılıkta ve sanayide arzu edilen atılımı gerçekleştiremeyen bu şehir, turizmdeki fırsatları da kaybederse geriye ne kalacak?
Elimizdeki ekonomik imkânlar birer birer daralırken, her zamanki gibi yine Trabzonspor'a sarılarak mı avunacağız?
Trabzonspor elbette bu şehrin gururu, ortak sevdasıdır.
Ama Trabzonspor bir ekonomik kalkınma programı değildir.
Bir şehrin geleceği yalnızca tribünlerde değil, üretimde, yatırımda, istihdamda ve doğru yönetim anlayışında şekillenir.
ÜLKE ÜLKE, KITALAR ARASI ÇABA VAR. PEKİ İL MÜDÜRLÜĞÜ NEREDE?
Trabzon'da belediyesinden Ticaret ve Sanayi Odasına, turizmle ilgili sorumluluk üstlenen bütün kurum ve kuruluşlara kadar herkes yeni pazarlar oluşturmak, şehre daha fazla turist kazandırmak için ülke ülke, hatta kıtalar arası dolaşırken Trabzon İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü bu mücadelenin neresinde?
Yaklaşık üç yıl önce göreve getirilen İl Müdürünün bu süre içerisinde Trabzon'a kazandırdığı somut projeler nelerdir?
Turizmin on iki aya yayılması için hangi çalışmalar yapılmıştır? Yeni turizm pazarlarının oluşturulmasında nasıl bir rol üstlenilmiştir? Şehrin kültür ve turizm hayatına hangi kalıcı katkılar sağlanmıştır?
Üstelik İl Müdürünün göreve gelişinin ardından AK Parti'den milletvekili adayı olmak istediği de o döneme ilişkin dile getirilen iddialar arasında.
Bu iddianın doğruluğu ayrıca açıklığa kavuşturulmalı.
Elbette bir kamu görevlisinin yasal çerçevede siyasi hedeflerinin bulunması tek başına eleştiri konusu değildir. Ancak burada asıl sorgulanması gereken, üstlenilen kamu görevinin Trabzon'a ne kazandırdığıdır.
Gelelim şehrin kültür ve turizm hayatındaki önemli organizasyonlara.
Geçtiğimiz yıl Uzungöl'de büyük emeklerle hazırlanan kış festivalini hatırlayalım.
Kış turizmini canlandırmak, Uzungöl'ü yılın tamamında ziyaret edilen bir destinasyona dönüştürmek amacıyla önemli bir organizasyon gerçekleştirildi.
Ancak İl Kültür ve Turizm Müdürünün bu organizasyona katılmadığı belirtiliyor.
Benzer eleştiriler TAKA Film Festivali konusunda da gündeme geliyor.
Altın Koza ve Altın Portakal gibi köklü organizasyonların yanında, TAKA Film Festivali'nin de Türkiye'nin önemli film festivalleri arasında güçlü biçimde yer alması için büyük emek harcanıyor.
Trabzon'un kültür ve sanat hayatını geliştirmek, şehri sinema dünyasında önemli bir merkez hâline getirmek için insanlar çaba gösteriyor.
Peki, İl Kültür ve Turizm Müdürü bu çalışmaların neresinde?
Festival çalışmalarında ne ölçüde yer aldığı, organizasyona nasıl bir katkı sağladığı ve yürütülen faaliyetlerle ne kadar ilgilendiği açıklığa kavuşturulmalı.
Bir şehrin kültür ve turizminden sorumlu yöneticisinin, o şehirde gerçekleştirilen önemli organizasyonların dışında kaldığı yönündeki eleştiriler nasıl açıklanabilir?
Biz kendi evimizden bihaber miyiz?
Trabzon'un kültür ve turizm hayatını geliştirmek için insanlar büyük emek verirken, bu alandan sorumlu kamu kurumunun en ön safta olması gerekmez mi?
85 GÜN, 90 GÜN VE CEVAP BEKLEYEN SORULAR
Gelelim kamuoyunun açıklama beklediği bir başka meseleye.
Trabzon İl Kültür ve Turizm Müdürünün 85 gündür sağlık raporu nedeniyle görevinden uzak olduğu, 90'ıncı gün dolduğunda da Kültür ve Turizm Bakanlığının kendisini Ankara'da uzman olarak görevlendirmek zorunda kalacağı iddia ediliyor.
Bu iddialar henüz resmî olarak teyit edilmiş değil. Özellikle 90 günlük süreye bağlı zorunlu görevlendirme iddiasının hangi mevzuata dayandığı açıklığa kavuşturulmalı.
Sağlık raporu almak her kamu görevlisinin yasal hakkıdır.
Burada sorgulanan kişinin sağlık durumu değil, kamu hizmetinin sürekliliği ve kurumun işleyişidir.
İl Müdürünün uzun süredir görevinden uzak olduğu iddiası doğru mu?
Bu süre içerisinde müdürlüğün çalışmaları nasıl yürütüldü? Kurumun hizmetlerinde herhangi bir aksama yaşandı mı?
Bakanlığın söz konusu iddialara ilişkin açıklaması nedir?
Bütün bunların yanında İl Müdürü ile turizmden sorumlu vali yardımcısı arasında gerginlik yaşandığı, bunun ortak çalışmalara da yansıdığı ileri sürülüyor.
Bu iddialar doğru mu?
Doğruysa Trabzon turizmini ilgilendiren kurumlar arasındaki koordinasyon nasıl sağlanıyor?
Kişiler arasındaki anlaşmazlıkların kamu hizmetlerine yansımasına izin verilebilir mi?
Şimdi soruları biraz daha genişletelim.
Trabzon'un mülki idaresi bu iddialardan haberdar mı?
İl Kültür ve Turizm Müdürlüğünün çalışmaları, kurumlar arası ilişkileri ve hizmetlerin sürekliliği konusunda herhangi bir değerlendirme yapıldı mı?
Peki, Trabzon'un iktidar partisine mensup dört milletvekili?
Onlar bu iddialardan haberdar mı?
Haberdarlarsa Kültür ve Turizm Bakanlığı nezdinde hangi girişimlerde bulundular?
Şehrin turizm yönetimine ilişkin gündeme gelen soruların açıklığa kavuşturulması için ne yaptılar?
Bunlar kişisel hesaplaşma soruları değil.
Trabzon'un ekonomik geleceğini ilgilendiren, kamuoyunun cevap bekleme hakkı bulunan sorular.
Çünkü Ankara'daki siyasi ve bürokratik gücün anlamı yalnızca önemli makamlara isimlerin atanması değildir.
Asıl mesele, o makamlarda yürütülen çalışmaların takip edilmesi ve şehrin bundan ne kazandığının sorgulanmasıdır.
Trabzon'un Ankara'da gücü varsa, bu güç şehrin sorunlarına çözüm üretirken de hissedilmelidir.
Bir de turizm sektörünün kurumsal temsilcileri var.
Bütün bu meseleler yaşanırken turizm derneklerinden kamuoyu önünde güçlü bir duruş sergilemelerini beklemek herhalde abesle iştigal sayılmaz.
Oysa geçmişte kaçırılan fırsatların bedelini en iyi bilenler, bu şehirde turizmden geçimini sağlayanlardır.
Trabzon geçmişte kaybettiği fırsatların bedelini yıllarca ödedi.
Bugün aynı bedeli yeniden ödememek için şehrin geleceğinden sorumlu olan herkesten artık söz değil, sonuç bekliyoruz.
Yarın çok geç olmadan, “eyvah” demeden bugün güçlü bir iradeyle, gerekli hassasiyeti ve titizliği göstererek sorumluluk üstlenmek zorundayız