Türkiye'de siyaset, seçmenle kurduğu ilişkinin ciddi biçimde aşındığı bir dönemden geçiyor. Ekonomik darboğaz toplumsal sabrı tüketirken siyasi vaatler inandırıcılığını, seçmen de siyaset kurumuna duyduğu güveni kaybediyor. Seçim atmosferi dışında salonları doldurmanın bile güçleştiği böylesi bir dönemde, kasım yağmuru altında Trabzon'da miting düzenlemek sıradan bir organizasyon tercihi değildi. İYİ Parti'nin 7 Kasım'da ortaya koyduğu tabloyu anlamlı kılan, kalabalığın büyüklüğünden önce, o kalabalığın hangi şartlarda meydanda buluştuğuydu.
YAVUZ AYDIN'IN ÖNGÖRÜSÜ, TEŞKİLATIN GÜCÜ
Ankara Tandoğan, Balıkesir ve Aksaray'ın ardından dördüncü mitingin Trabzon'da yapılması, İYİ Parti Trabzon Milletvekili Yavuz Aydın'ın girişimiyle şekillendi. Karadeniz'de kasım ayında meydan siyasetine soyunmak, seçmenle kurulan ilişkiye ve teşkilat kapasitesine güvenmeyi gerektiriyordu. Yaklaşık bir buçuk ay öncesinden başlayan hazırlıklar, İl Başkanı Muhammet Erkan'ın öncülüğünde il ve ilçe teşkilatlarının yoğun çalışmasıyla karşılık buldu. Yağmura rağmen meydanı terk etmeyen kalabalık, bu örgütlü emeğin en somut göstergesiydi. Genel merkezlerin siyasi iddiaları, yerelde toplumsal karşılık bulmadıkça anlam kazanmaz. Trabzon'da ise siyasi irade ile teşkilat disiplini birbirini tamamladı.
GİDENLER MAKAMLARINI GÖTÜRDÜ, SEÇMENİ DEĞİL
İYİ Parti'nin yaşadığı ayrılıklar, Türk siyasetinin kronik yanılgılarından birini yeniden hatırlattı. Milletvekilleri ve belediye başkanları siyasi adreslerini değiştirdiklerinde, seçmenin de kendileriyle birlikte taşınacağını varsayabiliyor. Oysa temsil yetkisi, seçmen iradesi üzerinde mülkiyet hakkı doğurmaz. Kanaatimce İYİ Parti'den ayrılanların tamamı bugün bir araya gelse, Trabzon'daki kalabalığın yüzde üçünü, yüzde beşini dahi toplayamaz. Çünkü makamın sağladığı görünürlük ile toplumun duyduğu güven aynı şey değildir. Siyasi transferler Meclis aritmetiğini değiştirebilir, ancak seçmenin aidiyetini otomatik olarak değiştiremez.
KURUMSAL KİMLİĞİN SİYASİ SINAVI
Bir siyasi partinin gerçek gücü, bünyesinde tuttuğu isimlerin ağırlığıyla değil, o isimler ayrıldığında ayakta kalabilme kabiliyetiyle ölçülür. Ciddi kadro kayıpları ve siyasi kırılmalar yaşayan İYİ Parti'nin Trabzon'daki görüntüsü, kurumsal dayanıklılığı bakımından önemliydi. Miting kalabalığını doğrudan seçim sonucuna tahvil etmek elbette doğru olmaz. Ancak seçim bulunmayan bir dönemde, olumsuz hava şartlarına rağmen seçmeni harekete geçirebilmek, anketlerin ölçmekte yetersiz kaldığı bir örgütlenme kapasitesini gösterir. Trabzon, İYİ Parti'nin kaderinin birkaç siyasi aktörün tercihlerine mahkûm olmadığını ortaya koydu.
YAĞMUR ALTINDA KURULAN SİYASİ BAĞ
Müsavat Dervişoğlu'nun mikrofonu eline alarak meydandaki insanlarla aynı yağmurun altında konuşması, mitingin en etkili görüntülerinden biriydi. Siyasi iletişim yalnızca söylenen sözlerle değil, o sözlerin hangi koşullarda söylendiğiyle de biçimlenir. Dervişoğlu'nun yağmurdan kaçınmaması, kürsü ile seçmen arasındaki sembolik mesafeyi ortadan kaldırdı. Uzun nutukların kuramadığı yakınlığı bazen tek bir davranış kurabilir. Ancak bu görüntünün kalıcı siyasi değeri, meydanda oluşan güvenin gündelik siyasette ne ölçüde korunacağıyla belirlenecektir.
TRABZON'UN MÜJDEYE DEĞİL, İCRAATA İHTİYACI VAR
Dervişoğlu'nun Trabzon'un sorunlarına hâkimiyeti de dikkat çekiciydi. Şalpazarı ve Tonya'daki hayvancılıktan fındık üreticisinin sıkıntılarına, Arsin Yatırım Adası'ndan sağlık yatırımlarına, stadyum ve ulaşım sorunlarından Erzincan-Trabzon demiryoluna kadar yıllardır çözüm bekleyen başlıkları gündeme taşıdı. Trabzon'un sorunu proje eksikliği değil, açıklanan projelerin bir türlü tamamlanamamasıdır. Üstelik yıllardır iktidara güçlü destek veren bir şehrin temel yatırımlarını hâlâ müjde cümleleriyle dinlemesi, siyasi temsil ile kamu hizmeti arasındaki çelişkiyi büyütüyor. Devlet yatırımları siyasi sadakatin ödülü değil, vatandaşın hakkıdır. Trabzon'un yeni vaatlere değil, gecikmiş yatırımların hesabının verilmesine ve tamamlanmış projelere ihtiyacı var.
TRABZON'DAN VERİLEN SİYASİ MESAJ
7 Kasım mitingi, İYİ Parti'nin yaşadığı sarsıntılara rağmen örgütsel refleksini kaybetmediğini gösterdi. Yavuz Aydın'ın siyasi inisiyatifi, Muhammet Erkan ve teşkilatlarının saha disiplini, Müsavat Dervişoğlu'nun liderliğiyle birleşince Trabzon'da güçlü bir siyasi tablo ortaya çıktı. İYİ Parti, Türkiye siyasetinde yeniden güçlü bir merkez aktörü ve üçüncü parti olma iddiasının işaret fişeğini Trabzon'dan attı. Bu iddianın sandıktaki karşılığını zaman gösterecek. Ancak meydanın ortaya koyduğu kurumsal direnç, partinin geleceğini yalnızca ayrılan isimler üzerinden okuyanların hesaplarını yeniden gözden geçirmesini gerektiriyor.
GİDENLER KENDİLERİNİ VAZGEÇİLMEZ SANDI!
Siyasette makam sahibi olmak kolay, o makamdan ayrıldıktan sonra toplumsal karşılık bulmak zordur. İYİ Parti'den ayrılanlar unvanlarını, siyasi hesaplarını ve kişisel ikballerini yanlarında götürdü. Fakat 7 Kasım'da Trabzon meydanı, geride bıraktıkları gücü de görmelerini sağladı. Anlaşılan o ki bazıları partiden giderken seçmeni de yanlarında götürdüğünü sandı. Oysa siyaset, koltuğun büyüklüğüyle değil, koltuk elden gidince geriye kalan insanlarla ölçülür. Trabzon'da koltuk sahipleri yoktu, meydan doluydu. Demek ki gidenler kendilerini vazgeçilmez sanırken, asıl kimin vazgeçilebilir olduğunu hesap edememişler.