Bazı insanlar doğdukları şehirden ayrılır ama o şehir hiçbir zaman onların içinden çıkmaz.

Attila Aşut da onlardan biri.

1957 yılında Trabzon’da Hâkimiyet gazetesinde başlayan gazetecilik serüveni, yalnızca bir mesleğin değil, düşüncelerinden ödün vermeden yaşanmış uzun bir mücadelenin de başlangıcıydı.

Genç yaşta kalemini toplumsal sorunların, emeğin, özgürlüklerin ve sosyal adaletin hizmetine sundu.

Bedelini de ödedi. Sürgünler, cezaevi, baskılar yaşadı ama geri çekilmedi.

Çünkü onun için mücadele, vazgeçilecek bir tercih değil, hayatın kendisiydi.

Gazetecilik yaşamı boyunca mesleğin farklı kademelerinde çalıştı, çeşitli ödüller aldı fakat asıl iz bıraktığı yer, ödün vermeden sürdürdüğü gazetecilik mücadelesi oldu.

Bugün de Türkçenin doğru kullanımına ilişkin hassasiyetini koruyarak yazmayı sürdürüyor.

Aradan geçen yıllar ve biriken tanıklıklar kitaplara, belgelere ve arşivlere dönüştü.

Yaklaşık iki tıra sığacak büyüklükte olduğu belirtilen bu arşiv, taşıdığı tarihsel ve kültürel değer bakımından hiçbir ölçüye sığmayacak kadar büyük.

Şimdi mesele bu birikimi taşıyacak araçları bulmak değil, mirası geleceğe taşıyacak iradeyi ortaya koymak.

Böylesine kapsamlı bir birikim birkaç rafla, geçici bir depoyla ya da sembolik bir törenle karşılanamaz.

Kitapların, belgelerin ve arşivlerin bilimsel yöntemlerle tasnif edildiği, korunduğu, araştırmacılara açıldığı, öğrencilerin ve genç gazetecilerin yararlanabildiği kalıcı bir kurumsal yapı oluşturulmalı.

Belki bir basın tarihi araştırma merkezi, belki bir müze-kütüphane.

Adından önce işlevi, gösterişinden önce sürekliliği düşünülmeli.

Bu mirasa sahip çıkmak yalnızca bir kurumun değil, kendisini bu şehre ait hisseden her Trabzonlunun ortak sorumluluğu olmalı.

Trabzon’un siyasetinden basınına, akademisyeninden iş insanına kadar herkes bu kültürel mirasın korunması için ortak bir irade ortaya koymalı.

Trabzon Büyükşehir Belediye Başkanı Ahmet Metin Genç, bu şehrin kültürel ve sosyal mirasına sahip çıkma konusunda birçok örnekte hassasiyetini ortaya koymuştur. Bu birikim için de aynı iradeyi göstereceğine inanıyoruz.

Trabzon Büyükşehir Belediyesi bu konuda öncülük ederek yalnızca Attila Aşut’un mirasına sahip çıkmış olmayacak. Şehrin kültürel hayatına uzun yıllar hizmet edecek bir kazanımın temelini atmış olacak.

Çünkü şehirlerin gelişmişliği yalnızca yollarıyla, köprüleriyle, binalarıyla ölçülmez.

Bir şehir, yetiştirdiği insanların düşüncelerine, eserlerine ve bıraktıkları izlere gösterdiği değer kadar da büyüktür.

Trabzon’un güçlü bir basın geçmişi, zengin bir edebiyat birikimi ve önemli bir düşünce geleneği var.

Ancak geçmişle övünmek başka, o geçmişin belgelerini koruyarak geleceğe taşımak başka.

Asıl kültürel sorumluluk ikincisinde.

Üstelik zaman sınırsız değil.

Böyle bir arşiv gecikmeye değil, ciddiyete ve kurumsal güvenceye ihtiyaç duyuyor.

Attila Aşut bir ömür boyunca düşüncelerine sahip çıktı.

Şimdi Trabzon’un, onun bir ömür biriktirdiklerine sahip çıkma zamanı.


TEPKİ Mİ, İTİRAF MI?

AK Parti'nin cumartesi günü Trabzon'da gerçekleştirdiği istişare toplantısı, siyasi kulislerde yankı uyandıracak açıklamalara sahne oldu. Milletvekilleri Yılmaz Büyükaydın ve Vehbi Koç'un fon krizine ilişkin değerlendirmeleri dikkat çekerken, İl Başkanı Dr. Sezgin Mumcu'nun sözleri tartışmayı çok daha derin bir noktaya taşıdı.

Mumcu'nun “Davaya adananlar da var, dadananlar da” ve “Siyaseti ceplerini doldurmak için yapanlar var” ifadeleri, sıradan bir siyasi serzeniş olarak görülemez. Bu sözlerin bir il başkanının ağzından çıkması, parti içinde bilinen ancak bugüne kadar açıkça konuşulmayan rahatsızlıkların varlığı ihtimalini güçlendiriyor.

Büyükaydın'ın suç işleyenlerin cezalandırılması gerektiğini vurgulaması, Vehbi Koç'un yaşananların tesadüf olmadığı yönündeki değerlendirmesi de aynı toplantının dikkat çekici çıkışlarıydı. Siyasette içeriden yükselen eleştiri, dışarıdan yöneltilen ithamdan daha ağırdır. Çünkü yalnızca yaşananları değil, bugüne kadar neden sessiz kalındığını da tartışmaya açar.

Siyasi ahlak, yanlışları eleştirmek kadar onların karşısında durabilme cesaretidir. Davaya sadakat ile kişisel menfaat arasındaki çizgi silikleştiğinde, kaybedilen yalnızca siyasi itibar değil, toplumsal güvendir. Bu nedenle böylesine ağır ifadelerin karşılığı belirsizlik değil, somut açıklık olmalıdır.

Artık eteklerdeki taşları dökmenin zamanı mı geldi, yoksa dökülecek taşların altında kalacaklardan mı çekiniliyor?