Televizyon ekranlarında saatlerce siyaset konuşuluyor. Üstelik çoğu zaman aynı sözler, aynı yüzler, aynı tartışmalarla. Sosyal medya her gün yeni bir polemiğin peşine düşüyor. Siyasi gündem kendi gürültüsünü üretirken hayatın gerçekleri sessizce ağırlaşıyor. Ekranlarda kimin ne söylediği tartışılıyor, sokakta ise insanların neyle geçindiği.

Maaşla market rafı arasındaki mesafe artık yalnızca ekonomik değil, toplumsal bir uçuruma dönüşüyor. Kira, fatura ve mutfak giderleri karşısında gelir erirken vatandaş bütçe yapmaktan çok fedakârlık sıralaması yapıyor. Geçim, kazancın nasıl harcanacağı meselesi olmaktan çıkıp hangi ihtiyaçtan vazgeçileceğinin hesabına dönüşüyor.

Ekonominin başarısı yalnızca büyüme rakamlarıyla, yatırım tablolarıyla ölçülemez. Asıl ölçü, üretilen refahın toplumun hangi kesimlerine ulaşabildiğidir. Bir ülkede ekonomik göstergeler iyileşirken insanların hayatı daralıyorsa ortada yalnızca gelir sorunu değil, bölüşüm ve adalet meselesi de vardır.

Yoksullaşmanın en ağır sonucu, insanın bugünü kurtarmak uğruna yarınından vazgeçmesidir. Gençler gelecek kurmayı erteliyor, emekliler yılların emeğini temel ihtiyaçlara yetirmeye çalışıyor. Orta sınıfın aşınması ise yalnızca alım gücünü değil, toplumsal güveni ve istikrarı da tehdit ediyor.

Elbette siyaset konuşulacak. Ancak siyasetin değeri, ekranlarda ne kadar yer kapladığıyla değil, insanların hayatında neyi değiştirdiğiyle ölçülür. Vatandaşın sofrasına uğramayan bir siyasetin topluma anlatacak başarı hikâyesi de yoktur.

Gündem başımızı çeviriyor, geçim derdi başımızı eğdiriyor.
Çünkü boş tencerenin karşısında hiçbir siyasi nutkun hükmü yoktur. Sofradaki eksikliği kürsüdeki alkışla kapatamazsınız.

BİRAZ VİCDAN, BİRAZ İNSANLIK

İnsan ilişkilerinin giderek çıkar hesaplarına indirgendiği bir çağda, vicdan en çok ihtiyaç duyduğumuz değerlerden biri hâline geldi. Başkasının acısına kayıtsızlık, yalnızca bireysel bir duyarsızlık değil, toplumsal çözülmenin de başlangıcıdır. Çünkü adaletin yalnızca kendimiz için istendiği, merhametin işimize geldiğinde hatırlandığı yerde ahlaktan söz etmek güçleşir. Nezaket bir zayıflık, iyilik bir saflık, sessizlik ise çoğu zaman haksızlığa ortaklık olarak karşımıza çıkıyor. Oysa bir toplumun medeniyet düzeyi, güçlülerin sahip olduğu ayrıcalıklarla değil, güçsüzlerin gördüğü muameleyle ölçülür. Vicdanın sustuğu yerde hukuk tek başına yetmez, insanlığın eksildiği yerde ise hiçbir zenginlik toplumu yüceltmez. Zira insanı insan yapan söyledikleri değil, çıkarına rağmen savunabildiği doğrulardır.